۵۰ نکته مهم برای تربیت فرزندان – چطور

پیروان این دیدگاه بر این باورند که تربیت یک فرایند مستمر و بیوقفه است و اگرچه میتوان به صورت اعتباری و فرضی، آن را مرحله بندی و نقطهگذاری کرد اما این فرایند واقعاً یک پیوستار بیش نیست. فرمود: آنها را به آنچه خداوند امر نموده، امر نما و به آنچه نهی فرموده، نهی کن، اگر تو را اطاعت کردند آنها را از عذاب محافظت نمودهای و اگر تو را مخالفت کردند بهوظیفه خود عمل نموده و بر تو چیزی نیست. بلال میگوید: من به منزل پیامبر رفتم و هر چه گشتم، غیر از هشت گردو چیزی پیدا نکردم. درواقع آنها میخواهند آن چیزی انجام شود که به نفع فرزندشان است بنابراین قوانینشان برای یک کودک با کودک دیگر یکسان نیست. درواقع آنها توصیهها را به چالش میکشند تا ببینند درست هستند یا خیر. بنابراین آنها را مجبور نکنید فقط برای اینکه از شما اطاعت کنند به حرفتان گوش دهند. فرزند سرسخت و مصمم شما ممکن است رویاهای بزرگی داشته باشد و شما نباید با رفتارتان این پیام را به او منتقل کنید که رویاها و خواستههای او اهمیتی ندارند و شما قصد دارید تحت هر شرایطی خواسته خودتان را محقق کنید. وقتی خواستهها، رویاها و اهداف کودک را در نظر بگیرید و مرزها و شفافسازیهای لازم را مشخص کنید همه چیز مطلق نخواهد بود و انعطافپذیری سبب ایجاد روابط بهتر و رضایت دوطرفه بیشتر در شما و فرزندتان خواهد شد.

یاد بگیرید بین مسائلی که اهمیت دارند و آنهایی که در طولانی مدت مهم نیستند تفاوت قائل شوید. با این تعاریف تفاوت بین حضانت و قیومیت کاملا روشن میشود. درست است که با این کار ذهنیت آنها را شکل میدهید اما همین شکلگیری ذهنیت به آنها کمک میکند رفتتارشان را تعیین کنند و شخصیت و هویتشان به درستی شکل بگیرد. بله پدرومادری، هیجانانگیزترین کار در دنیا است. همدلی و محبت کردن و احترام گذاشتن به آنها که ظاهری نافرمان و لجباز دارند کار سختی است اما باید بپذیرید که فرزند خودرأی و سرسخت شما برای نافرمانی و اذیت کردن شما روی خواستههایش پافشاری و از دستورات شما سرپیچی نمیکند بلکه چون ارادهای قوی دارد و برای رسیدن به خواستههایش مصمم است روی آنها پافشاری میکند. بسیاری بر این مساله تاکید شده، مانند آنکه پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) میفرماید: فرزندان خود را اکرام و احترام کنید و با تربیت آنها به رعایت آداب نیک اجتماعی، به آنان احسان نمایید، در قبال این انجام وظیفه، خداوند شما را خواهد بخشید.

در آیه دیگری آمده است: هرکس نفس خود را تزکیه نموده رستگار شده است و آنکس که نفس خویش را با معصیت و گناه، آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است. زمانی یک مرد در نقش پدر قرار می گیرد که دارای فرزند شود. در این صورت چه حسی به شما دست خواهد داد؟ معمولا در خانواده های قدیمی و سنتی، در بین پدر و فرزندان یک پرده نامرئی وجود دارد که بغل گرفتن فرزند و چه بسا فرزند دختر توسط پدر را موضوعی هنجار شکن نشان می دهد. در کنار این ها و شاید مهم تر از بقیه چیز ها حمایت عاطفی یک پدر باشد. پدر خوب با قلبش هدایت می کند نه با زبانش. بنابراین دادگاه میتواند با شرایط یاد شده، حضانت را از پدر یا مادر – که حق تقدم دارند – گرفته، به دیگری یا به شخص سوم واگذار کند. از این رو, ارتباطات عاطفی دوسویه میتواند نقش مثبت یا منفی به دنبال داشته باشد. اگر در خانه ای کودک 3 یا 4 ساله ای باشد و نوزادی به دنیا آید، چون توجه پدر و مادر بیشتر به سمت نوزاد است در کودک این احساس به وجود می آید که بین او و نوزاد تازه متولد شده تبعیض قرار داده اند و این تصور در او اثر سویی خواهد گذاشت.

امام باقر(ع) در این باره می فرماید «بدترین پدر کسی است که در نیکی از حد اعتدال خارج شود و به زیادهروی بگراید و بدترین فرزندان فرزندی است که در اثر کوتاهی، به عاق والدین دچار شود». به هر حال کسی که حضانت کودک را ندارد قانون برای وی حق دیدار با کودک را در نظر گرفته است به این ترتیب کسی که حضانت را دارد نمیتواند او را آنقدر دور کند که طرف دیگر نتواند وی را ملاقات کند و البته اگر کسی که حضانت را ندارد موافقت کند کودک را از کشور خارج کنند، کسی که حضانت را دارد باید نزد دادگاه برای برگرداندن کودک وثیقه مناسب بگذارد. در هر حال هیچ یک از پدر و مادری که نگهداری طفل را به عهده دارد نمی تواند مانع از ملاقات طرف مقابل شود و قانونگذار برای چنین عملی که موجب نگرانی طرف مقابل و لطمات روحی به طفل می شود، محکومیتی پیش بینی کرده؛ علاوه بر آن به دادگاه اختیار داده است که در صورت لزوم حضانت طفل را به شخص دیگری واگذار کند. بازی های فکری و یا تماشای تلویزیون در کنار فرزندان می تواند جز رفتار پدر خوب در نظر گرفته شود و تجربه خوبی محسوب شود، اما موضوعی که مطرح می شود آن است که این تجربه نمی تواند به تنهایی دنیای کودک را به شکل مناسبی شکل دهد.

دیدگاهتان را بنویسید